9 Mart 2010 Salı

Arkadaşlar

Bence dünyanın en önemli şeyi.Aç ve susuz yaşamak nasıl mümkün değilse arkadaşsız yaşamakta öyle bence.Düşünsenize dünyada sadece siz varsınız arkadaşlarınız yok.Püff çok sıkıcı.
İşte benim de tabiki kötü günlerimde yanımda olup bana destek olan arkadaşlarım var.Okulda en sevdiğim akadaşlarım (aslında ayrım yapmak istemiyorum ama)Gökçe,Öykü,Samet ve Melis.Gökçeyle kardeş gibiyiz.Öyküyle ikiz.Sametle kavga ediyoruz ama yinede iyiyiz.Ama melis çoooook farklı çok garip ama her şeyimiz farklı olmasına rağmen anlaşıyoruz.(arada sırada oluyo kavgalar tabii)(:
Neyse yinede ne kadar kavga edersek edelim onları çok seviyorum iyi ki varsınız.

6 Şubat 2010 Cumartesi

Zeynep'in Annesi Olmak Demek

Zeynep'in annesi olmak hiç ummadık zamanlarda ummadık süprizlerle karşılaşmak demek.

Bir önceki doğumgünü kutlama yazısını okuyanlar ne demek istediğimi anlayacaklardır.
2 Şubat benim doğumgünümdü,fakat doğumgünümün olduğu hafta kızım babasında olacaktı ve biz birlikte geçiremeyecektik,bunu günler öncesinden farkedip bana ,kendi biriktirdiği harçlıklarla çok güzel bir kartpostal alıp içine de o yazıdaki cümleleri yazmış.Doğumgünüm'de beni aradı ve kartpostalı sakladığı yeri söyledi ve okumamı istedi,okuduktan sonra da bloğuna yazmamı istedi .Ana kız paylaşmadan duramıyoruz :)

Bende bütün hafta çok yoğun olduğumdan gece cok geç saatlerde gelip erkenden yola çıktığımdan yazısına herhangi bir cevap yazamamıştım.Şimdi bu vesileyle buradan ona hem tsk edip hem de bir annenin onun gibi bir kızı olmasınının ne demek olduğunu dünya aleme anlatmak istiyorum :)

Zeynep'in annesi olmak demek,okul,ders gibi konuları hiç problem etmemek demek.Çünkü ben bilirim ki kızım ben hiçbirşey demeden ödevlerini yapar,derslerini çalışır hatta dersi olmayan ileri sınıf sorularını da çözer.

Zeynep'in annesi olmak demek işten dolayı eve geç geldiğinde kızının seni anlayışla karşılayacağını bilmek demek.Bu işe başladığımdan beri çoğu akşam eve geç gelmeme rağmen bir kez olsun bile mızmızlanmamış,tam tersi iş mailime attığı gün içerisindeki e-postalarla moralimi düzeltmeye çalışmıştır.

Zeynep'in annesi olmak demek her türlü konuyu onunla konuşabilmek demek.Onun yaşını aşan konularda bile bildikleri ve fikir yürütmesi beni artık hayretler içerisinde bırakmıyor.Bana iş yaşamımla ilgili taktikler bile veriyor dersem inanırmısınız?

Zeynep'in annesi olmak demek sizi hiç kıskanmayan,sürekli sizin mutlu olmanızı isteyen,sizinle her yere gelen bir arkadaşa sahip olmak demek.Artık alışverişe çıkmak için herhangi bir arkadaşımın müsait olmasını beklemiyorum.Takıyorum kızımı koluma ,çıkıyorum alışverişime :)Bana yakışanı yakışmayanı o kadar iyi biliyor ki tezgahtar bayanlar bile şaşırıp kalıyor.O benim modacım :)

Zeynep'in annesi olmak demek daha çoooook şeyler demek.Yazılara sığmaz,tarif edilemeyen mutluluk demek,sürekli özlemek,taa derinlerde kalbinde bitmek tükenmek bilmeyen sevgiyle,şefkatle bir insanı düşünmek,aklına geldiği anda yüzünde anlaşılmaz bir gülümse meydana gelmesi ve onu düşündüğün anda tüm sıkıntılarını,streslerini unutmak demek,eve gittiğinde sana minik elleriyle birinin masaj yapması demek,o zeytin karası gözlerine bakmaya doyamamak demek,o baldan tatlı yanaklarını hiç bir zaman istediğin kadar ve istediğin sayıda öpememek demek,o tatlı sesini ben özlediğimde dinlerim diye kaydettiği bilgisayardan dinlemek demek....

Seni çok ama çok seviyorum benim güzel kızım.Ömrüm boyunca beni bu kadar düşünen bir başka biri daha olmamıştır belki de ,olsa bile bu kadar güzel ifade eden ,gösteren olmamıştı buna eminim.

Ama yanlış anlama seni bütün bunlar ,bu yaptıkların için DEĞİL,seni SEN OLDUĞUN için seviyorum çocuğum,hiç bir sey yapmasan bile seni çok severdim aşkım.Tamam yaptıkların beni mutlu ediyor bunu inkar edemem ama o küçük omuzlarına bu kadar sorumluluk yüklenmesi,bu minik yaşında bu kadar düşünceli olman beni endişelendirmiyor da değil.Doya doya çocukluğunu yaşamanı ve çok mutlu olmanı,her zaman senin yanında olduğumu bilmeni,seni mutlu etmek için elimden geleni yaptığımı ve bundan sonra da yapacağımı bilmeni istiyorum.

Seni çok seven,sana aşık,sana hayran ömrünün yettiği sürece seni öpmeye çalışacak olan annen,Sevilay.

3 Şubat 2010 Çarşamba

Annecim Doğumgünün Kutlu Olsun

Hayat sensiz bir yalan
Sen her sabah doğan güneşim
Her gece batan ayım,yıldızım
Balım,çiçeğimsin.

Hiçbirşeye değişemem seni
Hiçbirşeye değişemem bu rüyayı
Seni cümlelere sığdıramam
Çok şişmansın :)
Ama kitaplara da olmaz
Çünkü sevgin anlatılamaz.

Hayat kaynağım,yaşama sebebimsin
Kağıda seni dökemem
Kağıt kaldıramaz hemen yırtılır :)

Neyse espriler bir yana sen bir çiçeksin.Ben senin yaprağın,benim çocuğum yani senin torunun da tohumun olacak inşallah.

Sürekli öpmeye çalıştığın ama öpemediğin çok akıllı kızın Zeynep :)

2 Ocak 2010 Cumartesi

Zeyneple İlgili Anekdotlar Serisi 7

02 Ekim 2004 (43 gün sonra 4 yasında oluyorsun)
Biraz evvel seninle beraber kahvaltı yapıyorduk.Masada elimi tuttun ve bana şöyle dedin:
''Anne,çocuk büyütme konusunda çok başarılısın'. Bu sözlerin tabi ki çok hoşuma gitti,tam mest olmaya hazırlanırken devamında şunları da söyledin : 'Mükemmel anne diye buna derler işte'.Ben tabi mutluluktan sarhoş :)

10 Şubat 2005
Bugün eve gelirken Acıbadem caddesi üzerinde yeni açılan bir kebapçıya uğradım.Çok güzel soğuk mezeler vardı,onlardan karışık bir paket yaptırdım.Eve gelince hemen sana bir tabak hazırladım ve seni çağırdım.Sen değişik mezeleri görünce çok sevindin.Tabağını alıp içeriye çizgifilmini seyretmeye giderken 'İşte böyle,insan hayatın tadını çıkarmayı bilmeli!' dedin.Şimdi sen indigo çocuk degil de nesin?Benim akıllı,güzel,çok bilmiş yawrum.

Zeyneple İlgili Anekdot Serisi 6

Benim akıl küpü çocuğum ,seninle ilgili o kadar çok ilginc ve güzel notlar almışım ki hangi birisini yazacagımı sasırıyorum.Aralarından birkaç tanesini daha yazmaya çalışacağım :

14 Agustos 2004
Ütü yapıyordum,sen de yanıma gelip 'Anne,seni seyredebilirmiyim?' dedin tatlı tatlı.Ben de 'Boşver yavrum,burada canın sıkılır,git istersen çizgi film seyret' dedim.Sen ise bana dönüp 'Annemi gördüğüm zaman benim canım hic sıkılmaz' dedin.Tabi bu lafların beni mest etti,nereden buluyorsun bu güzel sözleri canım yawwrum.

20 Agustos 2004
Az önce sana yemek yediriyordum mutfak masasında.Aramızda geçen dialog şu şekilde:
Ben : 'Kızım,yemek güzel olmuş mu ?'
Zeynep: 'Fena değil,orta'
Ben: 'Ne yani beğenmedin mi ?'
Zeynep : 'Şimdi çok güzel olmuş diyeceğim,inanmayacaksın'
Ben : ?? :)))
Benim büyümüş de küçülmüş bıdık yawwrum.

05 Eylül 2004 (Yavaş yavaş 4 olmak üzeresin )
Yatakta kitap okuyordum gene.Sen yanıma gelerek : 'Anne,tamam kitap okuman çok güzel birşey ama benimle oynamanı ve sadece benimle ilgilenmeni rica ediyorum.Lütfen senden tek istedigim bu'.Sonra devamında 'Birde bu dediklerimi yazmanı istiyorum,yaz,ondan sonra da oynayalım' dedin.Dediklerini yazdım benim akıllı yawrum.Şimdi seninle oynayabiliriz.

Zeyneple İlgili Anekdot Serisi5

Yawwrum ,aşkım,çiçeğim,bebişim ,

yine sensiz bir cumartesi günü ve ben hastayım,evde sabahtan beri tembel tembel yatıp duruyorum (yatıp duruyorum dedigime bakma,bir kitap bitirdim,arada kalktım dans ettim senin sevdigin müzikler eşliginde;hadise'nin sarkılarında :),birazdan da proje yönetimi kitabından bir chapter okumayı düsünüyorum).Sonra dedim ki böyle boş boş duracagıma benim güzeller güzeli prensesimin küçüklük anılarını yazmaya devam edeyim.Evet sevgili dostlar,kaldıgımız yerden devam ediyoruz :)

27 Nisan 2004 (3,5 yasındasın),anı defterime şunları yazmışım:
Yawrum,bu sabah çok tatlıydın.Yavaş yavaş uyanırken elini kafamın üzerine koyup saçlarımla oynamaya başladın ve birden gözlerini açtın.Yanında beni gördüğün için çok mutlu oldun ve gülerek 'Günaydın anneciğim,seni çok seviyorum' dedin.Ben de 'Ahh canım yawrum' dedim.Sonra sen 'Anne ,bunu yazacakmısın?' diye sordun.Ben de 'Yazarım kızım' dedim.Sen 'Hayır anne,bunu yazma.Bu basit birşey' dedin.Benim senin için bir defter tuttugumu ve bana ilginc gelen sözlerini yazdıgımı biliyordun çünkü.Sonra dönüp şöyle dedin : 'Ama bu söylediğimi yazabilirsin'...

05 Mayıs 2004(Hala 3.5 yasındasın :))
ARamızda geçen bir konuşmayı şu şekilde not almışım :
Ben : 'Kızım ,odanı toplarmısın?'
Zeynep:'Anne odamı toplamak benim görevim degil!'
Ben : 'Kızım,ben kendi odamı toplayacagım,simdi sen de kendininkini topla lütfen!'
Zeynep : 'Tamam elimden geleni yapacagım ama bu konuda yetenekli değilim'
Ben : '! ?? :)'

21 Mayıs 2004 (Hala 3.5 )
Zeynep'in çenesi düşmüştür,konuşur da konuşur.Bunun üzerine Mehmet amcası ona takılır :'Zeynep çok konusuyorsun yaa'.
Zeynep iki eline beline koyup : 'Çok konuşuyorum ama boş konuşmuyorum!'

2 Kasım 2009 Pazartesi

KUMANDA TEKRAR BENDE

Annem ben bloguma uzun süredir yazmıyorum diye kendi benim küçükken söylediğim birkaç şeyi yazmıs.Ama kumandayı tekrar ben aldım.

Okullar açıldı.Ben bu sene 4'e geçtim dersler fazlalaştı ve öğretmenlerimiz değisti.En sevdiğim öğretmenim birgül öğretmen okuldan ayrıldı.Onu özlüyorum ama diğer öğretmenlerimizde iyi ve onlara alıştım.Bu sene dersler çoğaldı ve zorlaştı ama ben zorlanmıyorum çünkü yaz tatilinde 4. sınıf kitabımdan konuları öğrendim.Yani öğretmenlerin anlattıklarını ben yeni öğrenmiyorum da tekrar etmiş oluyorum.Eveet dersler zorlaştı ama ben kormuyorum.Ben derslerden değil dersler benden korksun.Bu arada okulda genel değerlendirme sınavı oldu.Ben sınıf birincisi,okul birincisi,ilçe birincisi,il birincisi,(En önemlisi)türkiye İKİNCİSİ oldum.

24 Ekim 2009 Cumartesi

Zeynep'le İlgili Anektod Serisi 4

Zaman : 18.04.2004 (Zeynep daha 4 yasında bile degil,3.5 felan)
Yer : Acıbadem'deki ev.
Kahramanlar : Zeynep ve ben

Olay : Ben zeynep'i yıkamak istiyorum fakat o bir türlü yanasmıyor buna.Ben de kızıp bagırıyorum.Bu sefer zeynep aglamaya baslıyor.O ağladıkca ben daha cok kızıyorum ve daha cok bagırıyorum.Böyle bir kısır döngüye girdik.Sonra Zeynep eline bir dergi aldı ve güya dergiden okumaya başladı.Yükses sesle (bana da duyurmak istiyor bir yandan) :
'Anneler çocuklarına kızdıkları zaman çocukları çok üzülürler ve ağlarlar.Anneler kızsalar bile çocuklarına asla bağırmamalılar'.
Bana çok güzel bir ders verdi benim bebeğim ,hem de bunu çok güzel bir üslupla yaptı,maşallah sübhanallah bir kez daha demekten kendimi alamadım.

Gene aynı hafta içinde bir baska olay:

Zeynep : 'Anne biraz üzgün gözüküyorsun ?!'
Ben : 'Yok yawrum degilim'
Zeynep : 'Hayır anne üzgünsün'
Ben : 'Nerden çıkardın yawrum'
Zeynep : 'Çocuklar anlarlar anne,çocuklar herseyi bilir'
Ben : !!!

Zeynep'le İlgili Anektod Serisi 3

Zeynep daha 2.5 yasında.
Olay Yeri : Deniz Halasının Evi
Kahramanlar : Makbule ablası (Halasının Kızı),Zeynep ve Ben

Zeynep : 'Yüzüne ne oldu?'
Makbule ablası şimdi ben buna sivilce desem açıklama yapmam gerekecek diye düsünüp söyle der : 'Yara oldu canım '
Zeynep küçük Ayşecik edasıyla 'Aman canım sen de hiçbirşey bilmiyorsun.Sivilce çıkmış işte'
Makbule,ben : !!! :))

Bir başka olay :
Zeynep 2 yasında.
Ben Belbim'de çalışıyorum ve işe baslayalı birkaç ay olmus.
Zeynep cok hasta ve ben işten eve telefon ediyorum,durumunu sormak icin.

Ben : 'Kuzum,yawrumm nasıl oldun,iyimisin?'
Zeynep : Öksürür ard arda birkaç kez.
Ben : 'Ah canımm yawrum benim'
Zeynep : 'Yüreğin parçalandı mı anne ?'

Bir başka olay :
Zeynep 3 yasında ve maalesef gene hasta.Sabaha kadar bir uyandık,bir uyuduk.Sabah oldu ve ben işe gidecegim.
Zeynep : 'Anne seni de hic uyutmadım,özür dilerim'
Ben : 'Kuzum o nasıl söz,sen iyi ol da gerisi önemli değil'
Zeynep : 'Anne,sen babanneme söyle bana bir nane limon yapsın da karnımın agrısı geçsin'
Ben : 'Ben hemen yaparım yawrum'
Zeynep : 'Sen yorulma annecim,işe gideceksin'

Zeynep 'le İlgili Anektod Serisi 2

Bu olay Zeynep ile halasının kızı olan Makbule ablası arasında geciyor.Makbule ablası 19-20 yaslarında bir genc kız o zamanlar,Zeynep de 3.5 yasında.

Makbule : 'Bugün çok güzel olmuşsun Zeynep'

Zeynep makbuşu eski Türk filmlerindeki esas hatunun yaptıgı gibi şöyle bir süzer ve şunu söyler :
'Ben senin için aynı şeyi söyleyemeyeceğim !'
Ben : :))

2.Olay:

Olay yeri : Deniz Halasının Evi
Kahramanlar : Bilgem (Makbule'nin arkadası),Deniz Halası,Zeynep ve Ben
Zeynep 3.5 yasında

Deniz Halası : 'Zeynep biliyormusun Bilgem ablan ögretmen olacak'
Zeynep : 'İnsallah büyüyüp ben de öğretmen olucam'
Deniz Halası : 'Doktor ol kızım boşver'
Zeynep : 'Doktor da olabilirim öğretmen de .Bu bir tartışma konusu !'
Herkes: !!! :)))

KUMANDA ÇILGIN ANNEDE :)

Merhabalar kızımın sevgili okuyucuları :)

bugünden itibaren zeyneb' in blogunda ara ara yazmaya karar verdim.Aslında kendime ait bir blog ben de acabilirdim ama anlatacagım seyler Zeynep'le ilgili olacak;daha dogrusu zamanında o küçükken benim minik bir defterim vardı,onun bana söyledigi enteresan sözleri,cümleleri,olayları kaydettigim,o deftere aldıgım notları buradan yayınlamaya karar verdim.Zeynep de uzun zamandır tembellik yapıp bloguna yazmıyordu,bu vesileyle belki tekrar onu da harekete geciririm.

Lafı fazla uzatmadan anektodlara gecelim isterseniz :)

Zeynep 2.5 yasında yasanan bir olay:

Zeynep'in Babannesi : 'Benim kızım bir prenses (zeynep'i kastediyor)
Zeynep : 'Hayır,daha prenses olamadım'
Zeynep'in Babannesi : 'Neden ?'
Zeynep : 'Çünkü bir kusurum var !'
Zeynep'in Babannesi : ''Neymiş o kusurun ?'
Zeynep : 'Hala bezime kaka yapıyorum'
Geri Kalan Ahali : :)))

4 Ağustos 2009 Salı

Annemin İşten Ayrılması

Biliyorum benim seni özlememden korkuyorsun .Ama eğer ben senin verdiğin bütün kararlara evet diyebilicek biriysem ki dedim sana hep destek olduysam ki oldum o zaman senin bu kararınada saygı duyuyorum.Seni özlesem bile bu kararın gerekli olduğunu düşünüyorum.Ama dediğim gibi özlemiyorum.Ayrıca şimdi öyle düşünüyorum berki ilerde farklı düşünürüm.Ama yolunu değiştirmemek seni etkilememek için söylemem.Ayrıca düşündüm de yeni bir işe başlayınca bence ikimizin hayatıda değil senin hayatın değişiyor.Yani tabii eskisi gibi bir yerlere gitmek gibi şeyler olmayacak ama benim çabam daha çok artıcak çünkü her işimi sen yapamıyacaksın ki yapman gerekmiyor.Yani sen kendi hayatını istediğin gibi yaşamalısın.Zaten hayatında ne tür değişiklikler olursa hayatının tamamı değişmiycek ki.Ve ben buna karışamam.Bir karar verdiğin zaman sakın benim söylediklerime bağlı kalma.Benden etkilenme.

Seni çok ama çok seviyorum.

20 Haziran 2009 Cumartesi

Anneme aşk dolu bir şiir

En çok seni sevdim
Gözümden düşen bütün yaşlar senindi
Sensiz ben neyim ki

Bu hayat böyle geçmez
Yalnızlık böyle bitmez
Ben seni istiyorum

Gece gündüz çok soğuk
Rüzgardan haber yok
Mesajını alamadım
Donuyorum çok soğuk

Ateşinle yandım ben
Sevginle doğdum
Sana atan bu kalbi aşkına borçluyum

Ne yaparsam yapayım seni unutamıyorum
Her gün dolu gözlerle seni bekliyorum
Her zaman gözümün önünde
Kalbimin içinde yanıbaşımda sen varsın

Aşkınla doğdum
Kalbim seninle çarpıyor
Her gün bu aklım seni düşünüyor

Sen orada ben burada
Senden çok uzakta
Olmuyor ama


Aşkınla doğdum
Kalbim seninle çarpıyor
Her gün bu aklım seni düşünüyor

Ateşinle yandım ben
Sevginle doğdum
Sana atan bu kalbi aşkına borçluyum

22 Nisan 2009 Çarşamba

Kadınların Yaşı

Bana gelen bir maili sizlele paylaşmak istiyorum:

Kadınların dört yaşı olurmuş.Birincisi; kimliğindeki yaş, ikincisi; hissettiği yaş, üçüncüsü; gösterdiği yaş ve dördüncüsü ise; söylediği yaş!

Amerikalı erkek bir bilim adamının yaptığı araştırma, Kadınların hayatının 4 ana döneme ayrıldığını ortaya koymuş:
1) Her şeye ağzı açık ayran budalası olarak baktıkları, söylenen her güzel lafa kolay kandıkları 17 - 25 yaş arasındaki KAZ Dönemi.
2) Güzelliklerinin farkına vardıkları, o yüzden hep kapris üstüne kapris yaptıkları 25 - 35 yaş arasındaki > NAZ Dönemi.
3) Hayatı (erkekleri) tanıyıpgözlerinin açıldığı 35 - 45 yaş arasındaki KURNAZ Dönemi.
4) Mihrabın yıkıldığı, her şeyin bittiği 45 yaş sonrası ENKAZ Dönemi

Erkeklerin hayatı da 4 ana döneme ayrılır...
1. 17-30 yas arası: I. KAZ Dönemi.
2. 30-40 yas arası: II. KAZ Dönemi.
3. 40-60 yas arası: III. KAZ Dönemi
4. 60 ve sonrası : 'ENKAZ yada EN KAZ' Dönemi

23 Şubat 2009 Pazartesi

Babamla Geçirdiğim Haftasonları

Haftasonlarımı babamda geçiriyorum.Babanem,biz ve halamlar aynı apartmanda kalıyoruz.En üst katta babanemler sonra halamlar ve en sonda da biz oturuyoruz.Ben daha çok halamda kalıyorum.Çünkü babamın işleri çıkıyor.Zaten bizim evde ayakta kalmak çok zor.Evde sadece babamla ben olduğum için ev çok sessiz oluyor.Bu yüzden hemen uykum geliyor.Bazen de babamla dışarı çıkıyoruz.O da çok nadir.Yani babamda geçirdiğim günleri annemle geçirdiğim günlerle karşılaştırırsak babamda çok sakin günler annemde ise tam tersi hareketli günler geçiriyorum.

7 Aralık 2008 Pazar

Annem ve Ben 2

Sevgili annecim,seni çok seviyorum.Sen benim güneşimsin.Bana yol gösteren bana öğreten canından çok seven biricik annemsin.Ruhsal özelliklerimiz çok uyuyor.İkimizde gezmeyi,dans etmeyi, şarkı söylemeyi, çıldırmayı seviyoruz... ikimiz sanki ikiziz.Bir anne ile bir yavru bu kadar iyi anlaşamaz.Artık bize anne kız demek için bin şahit lazım.Biz bir ikiziz.Ayrılamayan bir ikiz.Beraber doğduk,beraber yaşıycaz.Beraber çektik o çileleri,beraber çektik o acıları...Sen üzülünce ben, ben üzülünce sen üzüldün.Yüreklerimiz birleşti.Bir dağ olup bütün engellerin üstünden ezerek geçtik.Önümüze çıkanı devirdik.Beraber başardık.Sen ve ben...Ve bundan böylede beraber olacağız....

6 Aralık 2008 Cumartesi

Annem

Annem biraz çılgın bir kadın olmasına rağmen çok tatlı ve başarılı biridir.Tatlı ama komik gürünümlü olan annem 30 yaşında olmasına rağmen genç görünmeyi başarıyor.Tabi ki kremler sayesinde(:.Annem gezmeyi, şarkı söylemeyi ve çalışmayı seven biridir.Yemek başka tabi, hapuur hupur götürür.Zaten şişko olmasının nedeni de budur.(:Ama şişkoluk ona yakışır.Deli bir anne ama eğlenceli bir kişiliği var.(:Bu arada anneme yazmak istediğim bir şey vardı.Seni hayal etmektense yanında olmayı tercih ederim.Seni hep hep bitirip yeniden başlamak isterim.


Sevgilerle,dünyanın en çılgın annesine.

30 Kasım 2008 Pazar

Anneme Cevap

Bundan tam 8 yıl önceydi.15 Kasım 2000 çarşamba günüydü.12:45.Herkes toplanmıştı.Gözlerini dört açmış bekliyorlardı.Türkiye hastanesinde birden bire hayata yeni biri gelmiş,sanki herkese merhaba dermiş gibi bakıyordu.

O gün bir yürek daha geldi dünyaya.Annesi o an yüreğindeki sevinci gözlerine döktü.Annem baygınken beni içeri götürmüşler.Eminim ki ağlıyordum.Ama annemin yanına pembe bir tavşan kıyafeti ile gelmişim.Beni görünce yine gözlerini tutamamış...

Birkaç aylığım,annem bana bakıyor.Yediriyor beni.Üstümü değiştiriyor.Gülüyorum,o da gülüyor.

4-5 yaşındayım,bana öğretiyor,gezdiriyor,seviyor.

7 yaşındayım,yüreklerde bir acı , gözlerde bir umut...
Boşanma zamanı,anneme destek oluyorum.Beni mahkemeye götürmüyorlar.
Sessiz,hüzünlü bekliyorum.
Ama asla üzülmüyorum.

13 Kasım 2008 Perşembe

İyi ki doğdun yawwrumm

Merhaba,

bugün Zeynep'in bloğunu ben işgal edeceğim izninizle.Bunun da çok özel bir sebebi var.Bugün Zeynep'imin doğumgünü.
Onu 8 sene önce bugün bir çarşamba günü saat 12:45'de Türkiye Gazetesi hastanesinde 12 saatlik bir bekleyişten sonra sezeryanla dünyaya getirdim.Bugün o zamandan başlayan annelik serüvenimi,hissettiklerimi,neler yaşadığımı anlatmaya çalışacağım.Duygularımı ifade etmek oldum olası zor gelmiştir ama bunu yapmak istiyorum.Özellikle yazıya dökmek istiyorum ki kalıcı olsun.Kızım yıllar sonra okuyabilsin,hep bilsin,hep hatırlasın istiyorum.

Bedenimde başka bir canlı olduğunu öğrendiğimde aylardan Mart,yıllardan da 2000 idi.Anne olacağımı hic düsünmemiş,hiç hayal bile etmemiştim o zamana kadar.Anne olmak da ne demekti onu bile bilmiyordum.22 yaşında fakat hala çocuk,kendini ortaokul,lise yıllarında sanan,kendini birden bire evcilik oyunu oynamaya çalışırken bulan,evlilik ne demek onu anlamaya çalışan,bu yeni statütün getirdiği değişikliklere,akraba ziyaretlerine alışmaya çalışan,görümce,elti,kayınvalide,kayınpeder kavramları ile hiç düsünmediği bir anda birden tanışan çocuk görünümlü-genç kız bile değil- bir kadındım.

Onu ilk gördüğümde hemşireler onu yanıma emzirmem için getirdiklerinde pembe renkli bir tavşan kostümü giydirmişlerdi.Görür görmez ağlamaya başladım,bu ne harika bir şeydi böyle,minik ama cin gibi gözlerle bana bakıyordu,aman Allah 'ım ne tatlı,ne harika idi,ne de güzel kokuyordu.Azıcık emmişti hemen yorulmuştu,o mamasını yerken o minik ellerini tutmak ne güzel bir duyguymuş.Hemen aldılar götürdüler ama ben ona doyamamıstım ki,hep onu görmek,dokunmak istiyordum.Doktora ne zaman kalkacagım ben diye sordugumda cevap vermeye bile tenezzül etmeden gülerek odadan dışarı çıktı.Heralde ne manyak kadın diye düsünmüştür,ameliyattan çıkalı 1 saat olmuş,ne zaman kalkacam diye soruyor demiştir içinden.

Ertesi gün sürüne sürüne,iki büklüm bir vaziyette bebeklerin odasına doğru gidip onu görme girişiminde bulundum.Koluna künyesini takmışlardı,'bebek akyıldız' yazıyordu.Adı henüz yoktu,o bebek Akyıldız'dı.Cocuk doktoru onun annesi olduğumu öğrenince çok iyi,çok sağlıklı,cin gibi çocuk olacak dedi.Bu onunla ilgili duydugum sayısız övgülerin ilki oldu,hiç unutmadım diğerlerini de unutmadığım gibi.

Hastaneden çıkıp eve getirdik onu,heyecandan uyuyamıyordum,halbuki 72 saattir uykusuzdum.Salı aksamı hastaneye gidisimizden beri 3 gündür gözüme uyku giymiyordu.Eve getirdiğimiz ilk gece ses çıkarsa da kollarıma alsam,sevsem diye fırsat kolluyordum.Başımda birden fazla gardiyan olduğu için öyle her istediğimi her zaman yapma lüksüm yoktu.Onlar da beni çocuk olarak gördükleri için çocuğa çocuk emanet etmeye çok korkuyorlardı ilk başlarda.Bu zamanla değişti tabi,ister istemez,beni tanıyanlar bunun sebebini anlamakta zorluk çekmezler : )

Bebek Akyıldız'ın adı kondu,adı Zeynep oldu,ben istedim,Peygamber Efendimizin en sevdiği bayan ismiymiş,bunu öğrenince aldığım modern isimler sözlüğünü bir kenara attım,Zeynep olacak dedim,sağolsun kabul ettiler.

Ondan sonraki günlerde en büyük zevkim o uyurken onu seyretmekti.Bu çok tuhaftı,tamamen içgüdüsel bir şey heralde.Sanki yıllardır anne olmayı bekliyormuşum da seneler sonra bu hasretime kavuşmuşum gibi.Halbuki hiç öyle birşey yoktu,bu armağan bana hiç beklemediğim bir anda birden verilmişti.Ama ben sanki çok hazırlıklıydım,doğuştan annelik hisleriyle donatılmıştım.

Birden herkesin annesi oluverdim,herşeye duygulanıp ağlıyordum,tv'deki haberleri izlerken gözlerim daha kolay yaşarıyordu,dışarıdaki kediler,köpekler de benim yavrumdu sanki.Yaşı benden küçük olan hatta ay farkıyla bile küçük olan herkes benim yavrumdu.Yoo şaka değil ciddi söylüyorum.Merhamet duygularım Zeynep'ten sonra 2'ye hatta 3 'e katlandı diyebilirim.Meğer ben ne kadar duygusalmışım.

Tek hedefim vardı,onu doyurmak,kilo almasını sağlamak.Bu hedef doğrultusunda sağolsun ex kayınvalidem ve görümcemler de beni yedirdikçe yediriyorlardı.Allah'tan o dönemde peyda olan gizli şeker hastalığım sayesinde hiç kilo almadan hatta fazla kilolarımın hepsini vererek geçirdim bu dönemi.Sadece yemek yiyor,su içiyor,Zeynep'i emziriyordum.Aylık doktor kontrollerini iple çekiyordum,kaç gram almıştı acaba,ne kadar uzamıştı,kafa ölçüsü de büyümüşmüydü acaba ?
Benim için hayat bundan ibaretti,ya büyüyemezse,ya sütüm ona yetmezse ne yapardım.Kendimi suçlayıp dururdum.Kendimi suçlamak demişken annelik acaba hiç ömür boyu bitmeyen vicdan azabı mı demekti,sürekli kendini suçlayacak birşeyler buluyor insan anne olunca.Keşke onu yapmasaydım,keşke onu demeseydim,keşke kızmasaydım bu kadar çok,keşke surat asmasaydım,keşke,keşke...

Ama simdi en cok onu daha cok sevseydim,daha cok vakit ayırsaydım,her anını kameraya
alsaydım diye keske diyorum.Çünkü zaman o kadar çabuk geçiyor ki,o kadar çabuk büyüyorlar ki inanamıyorsunuz.

Ben yavrumu 7.5 aylık iken bırakıp işe başlamak zorunda kaldım.Bu maddi bir zorundalık değildi,fakat psikolojik açıdan buna çok ihtiyacım vardı.Tamamen ex eşimin ailesinden oluşan apartmanda daha fazla kalırsam ruh sağlığımı kaybedebilirdim.O iş bulma maceram ayrı bir yazının konusu olur,yoksa ben de kendime bir blog mu açsam : ) .Arkadasıma gidiyorum diye gizli gizli iş görüşmelerine giderdim,çünkü işe başlamamı istemiyorlardı.Artık korkuları ne ise,kimbilir.İnsanın korktugu da basına gelirmiş bu arada bunu ögrendim.

Her sabah giderken içim cız ederdi,eve dönüş yolunda dakikalar geçmek bilmezdi,hatta servisten en önce ben ineyim diye,hiç bilmediğim bir semtte servis sorumlusu oldum.Annelik biraz da delilik demekmiş,kaç kişi ile kavga etmiştim güzergahı değiştirmek için Allah affetsin.Ama napayım ben anneydim,beni bekleyen bir yavrum vardı,o kızlar gibi eve gidip ayaklarımı uzatıp tv seyretmek için acele etmiyordum ben.

Yavrumla birlikte ben de büyüdüm,ben de geliştim,değiştim.Artık kendi canından bile daha cok sevmek ne demekmiş,sürekli başka birini düşünerek yaşamak ne demekmiş öğrenmiştim.Ama daha ne kadar cok sey varmış ögrenecek.Anne ve cocuk siteleri,bebek mamaları,cocuk doktorları birden ilgi alanım oldu.Bütün okul ve mahalle arkadaslarım henüz genc kızlık serüvenlerine devam ederken ben anne olarak farklı bir kategoriye geçmiş,arkadaslarım da tamamen değişmişti.Sohbet konularımız bile ne kadar faklıydı,hangi marka cocuk bezi daha iyi idi,pişik yapmayan pudralar hangisiydi,kac cc süt içmesi gerekiyor gibi konular gündemimizdeydi.

Bu arada bebek görmeye gelen eski arkadaslar inanamıyoruz,sen nasıl ne zaman anne oldun ,sen simdi anne misin dedikçe ben olayın vehametini yavas yavas idrak etmeye başlamıştım.Bu cok ciddi bir olaydı,herkesin üzerinde aylarca,bazen senelerce düsündüğü,karar vererek ,düsünerek gerçekleştirdikleri birşeydi ama benim her zaman olduğu gibi bunu düsünecek kadar vaktim bile olmamıstı.Fakat cok da iyi olmuştu,ben mutluydum,en azından bebegim oldugu icin mutluydum.

O zamanlar nerden bilebilirdim en yakın arkadasımı doğurdugumu : ).Haa bu arada birşeyi atladım,bebegin cinsiyetini ilk ögrendiğimde dünyalar benim olmuştu.Doktor kız demişti,kız olacak.Aman Allah'ım 3 erkek kardes,1 dayı ve 1 adet babayla geçen onca seneden sonra nihayet kendi cinsimden,istedigim gibi giydirip,süsleyebilecegim bir kızım olacaktı.Bu muhteşemdi ama öyle uluorta sevinemezdim,dur bakalım.Ex kayınvalideler üzülüyor,onlara göre erkek adamın erkek cocugu olur imiş.Ne değişik bir düsünce tarzı dimi.Yalnız yigidi öldürürüm gene de hakkını yemem.Eski eşim kız olacagını ögrendiginde üzülmesine ragmen ve bunu belli etmemeye calısmasına ragmen,zeynep dogduktan sonra cok iyi,cok ilgili bir baba oldu.Babalığı konusunda hicbişey diyemem,kızına son derece düskündür.

Aslında anlatacak o kadar cok sey var ki hepsini bir yazıya sıgdırmam mümkün değil.İlk diş çıkarması,ilk anlamlı sözcükleri,herşeyi çabucak öğrenmesi,birden konusmaya baslaması,birlikte sohbetlere gidisimiz,ilk yuvaya başlaması,ilk birlikte alışverişe çıkışımız,ilk tuvaletini söylemesi,ilk kahkahalarla gülmesi,ilk,ilk,ilk...O kadar cok ilk var ki.Hangisini anlatsam,hepsi benim için çok özeldi.

Ben hayatımda birkaç kez aşık olmuştum yada oldugumu sanmıştım (bunların cogu platonikti).Fakat bu en büyük aşkmış,bu bambaşka birşeymiş,bu karşılık beklemeden o ne yaparsa yapsın sevmekmiş,bu sevmekte çünkü yokmuş,bu sevmekte beklenti yokmuş,bu sonsuz, bitmeyen ,hep artarak devam eden kalıcı bir sevgiymiş.Bu yavru sevgisiymiş.

Sürekli ya onu kaybedersem korkusuyla yaşamakmış anne olmak,sürekli ya başına birşey gelirse diye kalbinin pıt pıt atması,her ağladığında kalbin yerinden çıkacakmış gibi delice koşup kollarına almak demekmiş anne olmak.Yemek yaparken hep yanında olsun diye ana kucagına koyup mutfakta yanına almak demekmiş annelik.Sürekli olarak kendimi geliştirmeliyim,öğrenmeliyim,onu mutlu etmek için neler yapabilirim diye araştırmakmış annelik.Anne,baba,kardeş,eş,arkadas sevgilerini bir anda geçebilen çok büyük bir sevgiymiş bu, seni her zaman besleyen,en kötü anında bile sana moral veren birşeymiş.

Anne olmak yazı yazmayı sevmeyen birine bile destanlar yazdırabilen bir duygu demekmiş.Bir adım atarken,birşey yaparken ama ben bir anneyim,kızımın benimle gurur duyması lazım,bunu bilse utanır,bunu bilse üzülür demekmiş.

Biliyorum çok fazla uzattım,yazı yazarken sıkıcıyım da farkındayım,konusurken en azından espri yapmaya calısıyorum ama yazarken bir de espri için fazladan birkaç satır yazmak ne büyük külfet.Kısaca ben anne olunca insan oldum,anne olunca sefkat,merhamet duygularım tavan yaptı,anne olunca empati yapmayı ögrendim,anne olunca insanları sevmeyi,onları sevdigini belli etmeyi,'bebegim,canım,hayatım,askım' kelimelerini kullanmayı ögrendim,anne olunca her gün dua etmeyi ögrendim.

İleride tekrar Allah nasip de eder de anne olursam - olurmuyum bilemiyorum,olmalımıyım - o doğacak olan çocuğu zeynep kadar sevebilirmiyim , seversem Zeynep'e haksızlık yapmış olurmuyum , bunların hiçbirini bilemiyorum yada doğacak olan çocuğun bu saatten sonra Zeynep'e bir faydası olur mu. Bence en cok doğacak olana faydası olur,Zeynep gibi harika bir ablası olmuş olur.Dediğim gibi bunların hiçbirini bilmiyorum ama eğer bir kardeşi olmasını gizliden gizliye istiyor ve bunu belli etmiyorsa insallah olur,Rabbim insallah bana bir tane daha evlat ona da bir kardes nasip eder.

Yavrum seni o kadar cok seviyorum ki,sana aşığım ben,sen benim en değerli varlığımsın.Her zaman mutlu ol yavrum,ben bunun için elimden gelen herşeyi yapacagım.Her zaman mutlu olacagın seyleri yapman icin seni tesvik edeceğim.İnsallah kıymetini bilen çok iyi,cok ahlaklı,temiz,dürüst,seni benim kadar sevecek biri çıkar ileride karsına,gözüm arkada kalmadan seni önce Allah'a sonra da ona emanet edebilirim.

Sevgiler,sevgiler,sevgiler....

Seni dünyada herkesten ve herşeyden çok seven,kimsenin sevemeyeceği kadar seven annen,Sevilay...

Not : Bu yazıyı aslında Cumartesi günü kaleme almam gerekiyordu,çünkü kızımın doğumgünü 15 Kasım ,fakat o gün kızım babasında olacagı için biz doğumgününü bugün okulda arkadaslarıyla kutladık.Bende o duyguların verdiği coşku ve her zamanki aceleciliğimle yazıyı bugün yazdım ve yayınladım.

20 Ekim 2008 Pazartesi

Sevdiğim ve sevmediğim şeyler

Ben bazı şeylerden (hareketlerden) hoşlanmam.Bana istediğim gibi güzel davranılmasını isterim.Hoşlanmadıklarım:Yemek yerken konuşulması ,yere tükürülmesi, kavga edilmesi ,yalan söylenmesi, konuşurken hızlı ve bağırarak konuşulması, karşındakinin yüzüne bakmadan konuşulması, kaba davranılması, hırsızlık gibi.Bunlar çok kötü şeyler.Hatta bazıları miğde bulandırıcı.Hoşlandığım davranışlar ise bunların tam tersi ve kibar,nazik ve anlayışlı davranılması.