4 Ekim 2008 Cumartesi

Ayrılık Anı

Annem artık yıpranmıştı.Babamla hep kavga ediyolardı.Artık ayrılma zamanı gelmişti.Babamı öptüm ve yola çıktık.Çıkarken içimde bir şey vardı.Bir şey içimi kemiriyordu sanki.O anda annem:''Gel kızım'' dedi.Arabaya bindim.Küçükçekmece'ye varmak üzereydik.İçimden olanları düşünüyordum.Düşümcelerim şunlardı:Babamdan ayrıldığı için annemin mutlu olduğunu bu nedenlede fazla üzülmemem gerektiğini düşünüyordum.Derken Küçükçekmece'ye vardık.Ananemler bizi kapıda bekliyolardı.Ananemlere daha öncede geldiğim için yabancılık çekmedim.İçeri girdiğimde kendimi bir başka hissettim.Yeni evime alışmak zordu.Ananemler'in evi eski evim gibi olmuyordu.Ne yalan söyleyim buğazımda sanki birşey var gibiydi.Bir kaç yıl geçti ananemlere alışmıştım.Annem bize yeni bir oda yaptırmıştı.Artık kendime özel bir odam olmuştu.Yinede pek mutlu değildim.Dayımla hep kavga ediyorduk.Beni hep dövüyo kızdırıp gıcık ediyordu.Bu yüzden burdan gitmek istiyordum.Nereye gidebilirimki.Annemi bırakıp babama gidemezdim.Annemle arkadaş gibiydik.Hep birbirimize destek olurduk.Annem olmasa benim için hayat hayat değil.

1 yorum:

Unknown dedi ki...

İçini kemiren o hisse rağmen,tüm bilinmezliklere ve kimbilir kocaman bir boşluğa,yokluk hissine rağmen büyük ve olgun bir kadın gibi dimdik ve güçlüydün,bana desteğini yol boyunca sürdürdün,yaptığım şeyden pişmanlık duymamam için elinden geleni yaptın ve bugünlerimizin temelini o gün birlikte attık benim güzel,akıllı yavrum.
Ve tüm bu hislerini onca zaman boyunca sakladın,aradan 1 yılı aşkın bir zaman geçtikten,sular durulduktan sonra şimdi anlatıyorsun.Tüm çekilen acıların izleri yavaş yaaş silindikten,hayat normale döndükten sonra,zamanlaman da mükemmel.
Dediğim gibi sen mükemmel bir evlatsın,başıma gelen en güzel şeysin.Biliyormusun bu yüzden yasadıklarımdan hic ama hic pisman degilim.Seni buldum,sana kavuştum.
Sen benim en degerli hazinemsin.Rabbime binlerce kere sükürler olsun canımın içi yavrum,bebeğim,güzelim,hayatımın anlamı,en büyük aşkım benim.
Seni çok seviyorum....